قوم بنی‌امیه پس از مقابله‌ها و جنگ با پیامبر(ص) به این نتیجه رسیدند که باید روش خود را عوض کنند لذا اسلام آوردند، تا از درون این دین زمینه اختلاف و تفرقه را راه انداخته و به مقابله بپردازند.خاطرات حجت الاسلام حسینی قمی و مداحی حاج مهـدی سماواتـی در مدرسه «سادات موسوی» میدان شهدا- خاطرات حجت‌الاسلام والمسلمین روح‌الله حسینیان- مصطفی علیپور، شاعر «هفت بند مویه»- خاطرات روح الله نجابت منتخب مردم شیراز با ۳۰ سال سن، جوان‌ترین نماینده مجلس یازدهم- لطفیان سرگزی با اشاره به اینکه پرچم‌دار قرآن را می‌توان اباعبدالله الحسین(ع) معرفی کرد، اظهار کرد: هنگامی که سیره، روش و منش اباعبدالله(ع) قرآنی است، چرا ما حق قرآن را ادا نکنیم و نسبت به تلاوت قرآن کریم، وقت کمتری می‌گذاریم. باید بدانیم که قیام امام حسین(ع) قیام قرآنی بود.حجت‌الاسلام والمسلمین عبدالمجید حکیم الهی، رئیس مرکز اسلامی جاکارتا در اندونزی اظهار کرد: درباره هویت و چیستی قیام عاشورا سخن زیاد گفته شده است و نگرش‌های متفاوتی وجود دارد، هر یک از علما و اندیشمندان براساس دیدگاه معرفتی خود تفسیری از حادثه عاشورا ارائه داده‌اند.-قیام عاشورا سرمایه عظیم اسلامی و بلکه انسانی است. کوتاه فکری است که کسانی بخواهند به آن قیام، رنگ و بوی فرقه‌ای بدهند و این سرمایه پویایی که می‌تواند مسلمانان را با همه گرایشات مذهبی تکان دهد، انحصاری کنند یا از پویایی بیندازند.-کلام امام حسین(ع) در باب حریت دو مرحله‌ای است و خود ایشان ترتب را ایجاد کردند که اگر دین ندارید، آزاده باشید. یعنی اگر دیندار هستید که نیاز به استناد به این آزادگی وجود ندارد و مسئله حل است و در صورت فقدان دین، حضرت به آزادگی استناد می‌کنند. حال پرسش این است که رابطه این دو مفهوم چگونه است؟-گرچه فطرت برای شروع کمال انسانی عامل خوبی بوده و هست، اما برای تداوم کمال انسانی در صحنه روزگار که صحنه امتحان و آزمایش و ابتلا است و برای انسان‌ها که قدرت انتخاب دارند، کفایت نمی‌کند. لذا خدا عامل دوم را در کنار عامل قرار می‌دهد که عبارت از بعثت است.-اهل بیت(ع) سفارش‌‌های زیادی به اشک ریختن داشته‌‌اند. به گمان من بی‌دلیل هم نیست و یک پشتوانه عقلی و استدلالی هم برای این موضوع وجود دارد؛ وقتی بر کسی اشک می‌‌ریزیم، میان ما و او نوعی یگانگی برقرار می‌‌شود و خود را به حریم او نزدیک می‌‌کنیم. بر کسی اشک می‌‌ریزیم که ارزش‌‌هایی در او یافته‌‌ایم.-ما برای همراهی با امام حسین(ع) باید قلباً به امام حسین(ع) نزدیک شویم. گاهی اوقات به دام افراط و تفریط می‌افتیم. مثلاً عده‌ای ممکن است در زمینه محبت کم می‌آورند و عده‌ای دیگر قسمت محبتی‌شان خیلی بالا است، اما معرفت آنها کم می‌شود. باید این دو بال را توأمان نگه داشت و با اینها به سمت امام حسین(ع) پرواز کرد.