در زمان دفاع مقدس، جنگ ما را افرادی مدیریت کردند که حاصل رویش‌هایی از فرهنگ نماز، قرآن و عترت بودند.

در جهت ترویج فرهنگ قرآن، عترت و نماز پنج ضلع اساسی وجود دارد، -: ضلع اول مدرسه‌ است، اگر مدارس به سمت این که نماز را به دانش‌آموزان تبیین کرده، حرکت کنند، برای دانش‌آموز معرفت‌زایی ایجاد شده و به دانش‌آموز بیاموزند، نماز مایه تعالی و حرکت است. نگاه تبدیل سیئات به حسنات از دریچه‌ نماز است، شما اگر در مدرسه ناهنجاری، ضعف و کاستی در دانش‌آموزی دیدید آن را به نماز خواندن تشویق کنید و حضور او را در نماز و فعالیت در فضای فرهنگ قرآن، عترت، نماز و اعطای مسئولیت که به آن ها شخصیت می‌دهد را مدل تربیتی مدرسه خود برگزینند.

: ضلع دوم، آموزش و پرورش است، آموزش و پرورش در درس نامه‌هایی که برای دانش‌آموزان تعریف‌ می‌کند، محتوایی‌هایی در جهت شناخت جامعه فرهنگ نماز، قرآن، اطاعت داشته باشد. آموزش و پرورش می‌تواند در این مسئله تلاش کند که تمام برنامه‌ها و رویدادهای آن می‌بایست هدف‌گذاری شود که بدانند هدف آن چیست و برای رسیدن به آن و ترویج فرهنگ قرآن، عترت و نماز تلاش کنند.

: ضلع سوم مسجد است، مساجد ما اگر تلاش کنند که نماز را جذاب‌تر برگزار کنند، مساجد فعال می‌شود، لذا به عبارتی مساجد ما از خانه‌ سالمندان، به پایگاه جوان و دانش‌آموزان تغییر کاربری می‌دهد، اگر این اتفاق مهم رخ دهد یقینا ما عنصر فرهنگ نماز به دانش آموزان می‌توانیم مشاهده کنیم.

: ضلع بعدی خانواده است، خانواده‌های ما باید تلاش کنند تا مدل تربیت اسلامی و ایرانی را به فرزندانشان یاد دهند. یکی از گام‌ های رسیدن به سمت تربیت ایرانی و اسلامی آمیختن عناصر تربیت و بخش‌های مختلف تربیت با فرهنگ قرآن، عترت، نماز است.

: ضلع آخر به نظر می‌رسد نقش جامعه نخبگانی، اساتید، علما و معلمین ما نیز خیلی اثرگذار خواهد بود، آنها باید هم بتوانند نماز را تمام ساحتی تعریف کنند، عبادت را محصور به نماز نکنند. برای دانش‌آموز و فرزندانمان باید تمام اعمالمان را طوری تعریف کنیم که تمام آن‌ها در حوزه‌ عبادت تعریف شود.

باید سلیقه‌‌های نسل نو را بشناسد و محتواهایی که تعریف می‌کند متناسب با سلیقه و در واقع رفتارهای نسل نو بوده و ادبیاتش نباید تکراری و زننده باشد.

: کودک، نوجوان و جوان باید مسجد را منزل دوم یا به عبارتی خانه‌ دوم خودش تلقی کند، حال می‌توان سوال پرسید که خصوصیت خانه و منزل چیست؟ ما در آن زندگی می‌کنیم، شما باید کاری کنید که آن کودک، نوجوان و جوان در مسجد زندگی کنند.

: یکی از راهکارهایی که می‌تواند در مسجد زندگی کند این است که ما باید متوجه آن شویم که این نسل نو چه نیازهایی را دوست دارد که در منزل برای آن فراهم نیست، برای مثال جامعه الان کودک، نوجوان و جوان از آن بازی‌های گروهی، جنبشی و حرکتی فاصله گرفته و دور شده‌اند و به سمت بازی‌های دیجیتال حرکت کرده چرا ما نتوانیم برای مسجد چنین فضایی را تعریف کنیم؛ آن پایگاه‌هایی که قبلا به آن اشاره کردم بیایند و این لذت‌ها را به خوبی و حلال تجربه کنند.

ما خودمان باید برای آنان بستر و زمین بازی را فراهم کرده است، زیرا امکان دارد دشمنان قصد صدمه زدن به نسل نو را داشته باشند و حالا این‌ها ‌همگی مسائلی است که می‌توان با دقت کامل به آن فکر کرد. در اینجا ما نیازمند یک مدیر توانمند هستیم. این مدیر می‌تواند امام، هیت امنای، رییس پایگاه بسیج یا معاون فرهنگی مسجد باشد. تمامی این اشخاص می‌توانند تاثیرگذار بوده، آنان باید با همفکری یک دیگر فضا و محیط سالم را برای دانش آموزان و فرزندان فراهم و دراختیارشان قرار دهند.

تربیتی که از آن صحبت میکنیم باید عبادی و تمام ساحتی و نسبت به فرهنگ ایرانی اسلامی باشد. به نگاه من باید این تربیت هر هنجاری، رفتاری و مدلی می‌خواهد پیاده شود، نگاهمان باید آن باشد که چقدر باعث رشد فرزندانمان در فرهنگ عترت، قرآن و نماز شده است.

دیگر شاید سخنرانی‌های طولانی نمی‌تواند، قشر نوجوان یا جوان را یکجا نگه دارد، بلکه باید از سکوهای جدید یا به عبارتی از پلتفرم‌‌های جدیدی استفاده کرد. برای مثال بستر فضای مجازی را شما نگاه کنید، وقتی شما می‌‌توانی آن محتوای خودت را در یک دقیقه یا دو دقیقه، و شاه کلید و گل واژه‌ آن را به صورت یک بسته کوتاه یا به عبارتی ساندویچی به مخاطب برسانید. چرا نباید از این روش استفاده کرد. زمانی ک شما نگاه می ‌کنید آن محتوایی که جریان مخالف بسترهای ایرانی-اسلامی است. با بهره‌گیری از این ابزار دارند تلاش می‌‌کنند و می‌بینید در فرهنگ و زندگی ما نیز اثرگذار است.

: مسئله‌ بعدی این است که ما باید به یک مدل درست برسیم حالا این مدل درست ما چه کسانی باید تامین کنند؟ نخبگان، علما، حوزه‌ علمیه‌، ستاد اقامه نماز، مدارس، آموزش و پرورش و حتی خانواده‌ها به عنوان کسانی که مستقیم با دانش‌آموز ارتباط می گیرند. این‌ها همه مسائلی است که باید به آن توجه شود و از مدل‌های تکراری پرهیز کرده یعنی آن چیزی که در بیست سال، سی سال پیش در مساجد یا مدارس بوده است از آن خارج شده و از این مدل ها و سکوهای جدید استفاده کنیم.